من مرده ام ا ز تقلاي بسيار براي هيچ

هياهوي بسيار براي اميد

روزي که بازگردم

از من خواهد پرسيد

صدايي که مي شناسمش به مهر

بر چه گريستي و گيسوانت از چه رو سفيد گشت به جواني

بر او خواهم گفت

از آنچه در من نهادي و خود نچشيدي اش

از آنچه مرا در مرده ترين ساعات وصل او زنده به وصل تو رساند

از انچه در باره اش زنهار دادي

و من

باز گشتم و دوباره ازآن چشيدم

اينجا تبديلي ظريف بود

از پيله گي تا پروانگي مردد پروانه اي که مي خواست بال بگشايد

و کسي بالهايش را زير دستان پر تمنايش زخمي کرد

اينجا بازگشتي عجيب بود

گفتي نرو که از اهل تو نيست

ولي من مي دانستم که او از من است

از من به من نزديک تر

او خود من بود به جلوه پر احساس عشق

از خود که جدا شدم

به تو رسيدم

باز نزديک است که از تو رد شوم و براي يکي شدن با خود تمنا کنم

باز نزديک است که عشق بيايد و آنگاه تو را در اوج بيابم

باز ميگويي نرو

هميشه همينگونه اي

مي شناسمت

اما خيلي کم

مي شناسيم شايد خيلي زياد

پس

وقتي مي خواهم بروم نگو نرو، که اگر بازگردانيم مرده تر از پيشم

حال چه کسي مي خواهد مرا بهراساند؟

من به اميد گريستن ابرهاي انبوه دلتنگي ام

که ماه ها انتظار بارش بوده اند

باز بر کوبه اين در مي کوبم

چه ترس از بارش باران

و شکستگي دوباره

انچه هنوز بند نخورده است

امشب نزدیک بود دیوونه شم وقتی فهمیدم دیگه نمیزارن دخترا تو پارکه دوچرخه ی جهان شهر بیان!!!!!!!!!!!!!

چیتگرو جدا کردین هیچی نگفتیم

اخه  ما چه کارا شما ها داریم

..................

نقطه سره خط!

خوب چی کار کنم دست خودم نیست

خودت می دونی چرا؟

انگار هزار سال است که در من زیسته ای

.

وقتی که در خیالم نقش می کنم تصویر خیال انگیز چشمان تو را

.

وقتی یاخته یاخته بدنم می شناسند نوازش سرانگشتان تو را

.

وقتی نت به نت می شناسم موسیقی صدای تو را

.

وقتی نفسم کم می آورد بلعیدن عطر تو را

.

.

.

.

*******

.

.

با آن چشمان شورانگیز که نگاهم می کنی

.

.

تکه تکه های به هم ریخته هستی ام جور می شوند

.

تار به تار وجودم انگار کوک می شود

.

بی اختیار می شوم

.

کهربای نگاهت دوباره می کشاندم به سوی خودش

.

حنجره ام گر می گیرد از عطش سرودنت...

.

.

.

*******

.

.

.

می نشینی و پر حرف سکوت می کنی

.

می نشینم و آرام نگاهت می کنم

.

.

ضرباهنگ قلب من پرشور می شود

.

رنگ های مرده اطرافمان پر رنگ می شوند

.

دوباره معجزه با تو بودن شکل می گیرد

.

.

انگار هزار سال است که با هم آمیخته ایم

.

.

.

.

دستانمان پر از پولک های سبز و طلایی شده است

.

.

.

.

تو را در خوابی دیده بودم هر چند یادم نمی آید کدام خواب بود امّا یادم است که رنگ آن خواب آبی بود و من آن قدر محو رنگ آن خواب شده بودم از نگاه به خودت غافل ماندم و همین شد حسرت برزگ خواب هایم تا به امروز

در پی آن نگاه های بلند حسرتی ماند و آه های بلند"

چشم چشم :دو ابرو.نگاه من به هر سو:پس چرا نيستي پيشم؟نگاه خيس تو کو؟گوش گوش دوتا گوش.دو دست باز يه اغوش.بيا بگير قلبمو.يادم تو را فراموش...؟چوب چوب يه گردن.جاي نري تو بي من. دق مي کنم ميميرم.اگه دور بشي از من.دست دست دو تا پا. ياد تو مونده اينجا.يادت مي ياد که گفتي:بي تو نمي رم هيچ جا....؟من؟ من؟ يه عاشق

هر چند دير تر از فرداهاي نزديك به امروز و روح سركش قلبم را به تو خواهم سپرد.

و تو را در تلاطم روحم شريك خواهم كرد

بلمي از جنس عشق ناب خويش خواهم ساخت

و تو را مسافر درياي طوفاني وجود شيفته و آشفته ام خواهم نمود.

به خاطر تو از آسمان خواهم گذشت..... و از زمين...... و از مرز انسان بودن و عشق......

روزي در درياي نگاه تو غرق و با تو يكي خواهم گشت،

روح پاك قلبم را به بند خواهم كشيد و براي تو خواهم نوشت

عاشقانه ي عاشقانه.....

اگر براي شكافتن قلب امواج حادثه، اميد گذشتن از طوفان پا گرفته از حسرتم باشي

و اگر پايبند به ميعاد دستان صادق و قلب عاشقم آن وقت

فريادت خواهم كرد من تو را و احساسم را

كه مدتهاست در سكوت گلي صدايم خشكيده.

شايد.... چشمان به خواب رفته ي سرنوشت را بگشايد

آن وقت در لحظات ابدي با تو بودن بي تشويش تكرار خواهم نمود كه

تا هميشه اي باقي دوستت خواهم داشت!

دیشب با دوستم رفتم فیلم مجنون لیلی

یه جاهایش قشنگ بود

اما ادم شک میکنه به اینکه شاید به هیچ باید دل بست!

به چه دل باید بست....جز به زلف سر عشق....و چه راهی بسیار...خسته ام بی تو دگر...بی وجود گرمت...نتوان آه کشید...نتوان اشک فشاند...با خودم می گویم... دست معمار چرا...پای استاد چرا...پس....به چه دل باید بست....به چه دل باید بست...

اما وقتی یکی عین ایدین با یه دنیا عشق کنارت نشسته هیچ کودوم از اینارو نمیفهمی...امروز یاد گرفتم ادما باید عاشقونه زندگی کنند...

اونجایی که دل باید بسته بشه میشه پس یه جایی. یه روزی .یه وقتی .یه کسی.صبر داشته باش صبر داشته باش...

باشد تا جرقه اي اين خرمن نم گرفته را آتش زند...

تا آن زمان!

پس اين‌ها همه اسمش زندگي است

دلتنگي‌ها، دل‌خموشي‌ها، ثانيه‌ها، دقيقه‌ها...

[حسين پناهي]

باران نم نم میبارید. دریا آرام بود و آسمان ابری و گرفته.نشسته بودیم لب ساحل.

من و خدا.

گفتم: «راستی... دنیای تو عجب دنیاییست... آدمهایت هم موجودات غریبی اند... هر روزبه رنگی...هر کدام به شکلی...نگاهها دور...چشمها کدر ... دلها ناصاف ... زبانها آلوده ی دروغ...گوش ها فریبکار...»

لبخند زد.

«در دنیای تو... حقیقت تلخ است... زندگی سخت است... راه دور است...زود دیر میشود... بی عدالتی میشود...بی انصافی میشود...لحظه ها تلخ میشوند...بغضها نمیترکند... اخمها باز نمیشوند...دلها صاف نمیشوند...»

دستش را گذاشت روی شانه ام.

گفت: « درد تو چیست؟»

صدایش را که شنیدم...همه چیز یادم رفت... لبخند زدم...

با انگشتش ابرها را کنار زد... آسمان نمایان شد... سرخ... بنفش...گسترده...زیبا...  یک غروب زمستانی ...

نزدیک گوشم گفت:« مال تو!»

روزگار غريبي است .. سه نقطه هاي تو گاهي هزار واژه ومن هنوز در تب يك نقطه از لبت

 بي تاب هميشه معني صد اضطراب ... من، بي تو هميشه ديدن بي پرده ي شما در خواب چه

عاشقانه ي پوچي! تو خوب مي داني ميان اين همه رويا ، فقط تويي كمياب و من چه خسته تو

را چون سراب مي جويم چه فصل خالي و تلخي ست سهم من زين خواب ...

دل چه قابل داشت!